2009/Nov/09

เมื่อวานแอบไปกินข้าวดูหนังกะชายหนุ่มมาค่ะ

จิงๆที่ว่าแอบ ก็ไม่แอบนะ เพราะบอกพี่หมีหมดทุกถ้วนกระบวนความเลย เป็นคนไม่ชอบโกหกค่ะ เพราะถ้าเค้ารู้ที่หลังจะเสียความรู้สึกกันปล่าวๆ ดีไม่ดี ความรัก ความเชื่อใจ จะคลางแคลงเอาอีกด้วย

ที่ต้องไปกินข้าวกะเค้า เพราะเค้าเลี้ยง เฮ้ย!! ไม่ช่าย คือเค้าเป็นลูกค้าที่พี่หัวหน้าหมายมั่นปั้นมือนักหนา ว่าจะต้องสอยมาให้ได้ แล้วตาม nature ของงานขายคือเราต้องทำตัวสาธารณะนิดหน่อย (ตาม concept ที่นี่) น้องที่ office ทำกันได้ทุกคน คือต้องกุ๊กกิ๊กเป็น ได้ค่ะพี่ อ๋อ!! แฟนหรอ ต๊าย..ยังไม่มีค่า..ประมาณนั้น

ชายหนุ่มคนนี้เป็นผู้จัดการค่ะ อายุอานามประมาณ 35 ปี สมัยหนุ่มๆ เคยเล่นหนัง "อนึ่งคิดถึงพอสังเขป" รู้จักดารามากมาย (พวกอาร์เอส) ประมาณนั้น แต่ไม่รู้ทำไม หนูแอบคิดว่า เขาเป็นเก้งอ่ะ รู้สึกเหมื๊อนเหมือน

เท่าที่คุยกัน คุณพี่มีพร้อมแล้ว ไม่ว่าจะเป็นบ้านสองหลัง รถสองคัน เงิน ขาดอย่างเดียวคือภรรยา..

อย่ามาหมายมั่นหนูเลยนะพี่ เพราะหนูกะพี่เข้ากันไม่ได้จิงๆ ตั้งแต่ที่พี่คุยว่า..

เอิ่ม..เพิ่งขายบีเอ็มคันเก่าไป ตอนนี้จอง camry hybrid อยู่ (แต่เห็นพี่ขับวีออสอ่ะ) บ้านหลังใหม่พี่เพิ่งซื้อมีที่จอดรถคันเดียว ทำไงดี ตัดสินใจไม่ได้เลย ว่าจะเอาคันไหนไปจอดในบ้าน อดีตแฟนเป็นผู้เข้าประกวดมิสไทยแลนด์เวิล์ดรอบ 15 คนสุดท้าย และ พี่ไม่ดูหนังไทย ซื้อแต่เสื้อผ้าบนห้าง จุด จุด จุด..

อืม..ไปกินข้าวกะพี่เค้าแล้วรู้สึกอึดอัดจิงๆค่ะ

ฉันพาเค้าไปกินก๋วยเตี๋ยวเรือ รังสิตบ้านเรา เค้าก็เช็ดช้อน เช็ดตะเกียบซะเรียบเลย แบบว่ารักความสะอาด

พอไปถึงโรงหนังเซ็นทรัลรามอินทรา ก็แบบว่า..ฉันชวนดูเฉือน (อยากดูน้องเป้อ่ะ) เค้าก็ว่า ไม่อยากดูหนังไทย ก็ให้ไปดูสวยซามูไร (เพราะคิดว่าเป็นหนังญี่ปุ่น) ที่ไหนได้ แย่กว่าเฉือนอีก

แล้วก็ต้องจองที่นั่ง โอเปร่า แบบเบาะคู่ไฮโซอีกด้วย คือไม่ว่าจะไปที่ไหน ทำอะไร ก็ต้องไฮโซ

คือรับไม่ได้จริงๆ เพราะเรามันคนเดินดิน อยากได้ผู้ชายธรรมดาๆ ถึงพี่จะโฆษณาว่า เป็นแฟนพี่สบาย พี่สามารถเลี้ยงหนูได้โดยไม่ต้องทำงาน ให้อยู่บ้านเฉยๆ หนูก็ไม่เอาค่ะ

ตลอดเวลาที่ดูหนัง ฉันก็แอบหลับ ฝันถึงพี่หมี ตื่นมาก็คิดว่า ทำไงดีว๊า..อยากกลับบ้าน.. และใช้เวลาที่เหลือในโรงหนังไปกับการคิดแผนชิ่งหนี

ในที่สุดฟ้าฝนก็เป็นใจ ฝนตกค่า..อากาศหนาวมาก หนูเลยบอกว่า "พี่คะ หนูจะเป็นหวัดแล้วค่ะ ขอกลับบ้านเลยนะคะ พี่ทานข้าวเย็นคนเดียวได้มั๊ยคะ"

ในที่สุดคุณพี่ก็ยอมแพ้ พาฉันไปส่งที่บ้านแต่โดยดี  (ขับรถช้ามากค่ะ นี่ถ้าไม่เกรงใจนะ ลงไปขับแทนแล้ว)

ลงมาได้ โล่งอกมากค่ะ รีบโทรหาพี่หมี "กินไรดีค๊า..เดี๋ยวซื้อไปให้นะ"

จากเรื่องนี้สรุปได้ว่า คนที่ไม่ใช่ ก็ไม่ใช่นะ ไม่ว่าจะรวย หรือหน้าตาดีแค่ไหน เงินก็ไม่สามารถซื้อใจใครได้หรอกค่ะ

แล้วรู้สึกเลยว่า เสียดายเวลาที่จะได้อยู่กะพี่หมีตั้งครึ่งวันแนะ งี๊ดๆๆๆๆ พี่หมีก็ต้องชดเชยให้ตามระเบียบอ่ะนะ

ตัดผมใหม่ซะด้วย น่ารักจังเลย >.<

 

ปล.ก่อนลงจากรถ เฮียหันมาถามว่า "เป็นไงครับ ไปกับพี่อึดอีดมั๊ย???"

ต๊าย..ไม่หรอกค่า สบ๊าย.. ฮึ่ม!! รอให้ได้งานก่อนเหอะ