เคยมีคนบอกไว้ว่า ตราบใดที่มีความหวังชีวิตจะมีพลัง
วันนี้ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมหยดน้ำตาใสๆ ทันทีที่ลืมตาและระลึกว่าตัวเองเป็นใคร ความเศร้าก็เข้ามาเยือนทันที ฉันนอนร้องไห้ตั้งแต่ 6 โมงเช้า จนถึง 8 โมงเช้า...
มีเพื่อนสมัยมัธยมปลายโทรมาหาฉัน ซึ่งฉันหลีกเลี่ยงการรับโทรศัพท์ตลอดเวลา ในที่สุดฉันก็กดรับ ทันทีที่เพื่อนได้ยินเสียงฉัน เพื่อนก็ซักถามเป็นการใหญ่ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของฉัน
ฉันไม่มีใครแล้วจริงๆ คำพูดมากมายพรั่งพรูออกมาจากปากฉัน... เพื่อนรับฟังเรื่องของฉันเงียบๆ เมื่อฉันเล่าจบ คำแรกที่เพื่อนพูดขึ้นมาก็คือ...เราเสียใจจริงๆที่โทรมาช้าไป ถ้าเราโทรมาเร็วกว่านี้ หลานของเราคงยังมีชีวิตอยู่ ทำไมเพื่อนถึงไม่โทรหาเรา เราสามารถให้ที่อยู่เพื่อนได้นะ ทำไมเพื่อนถึงไม่นึกถึงเรา เราขอโทษจริงๆ...
แค่นี้แหละค่ะ ที่ฉันต้องการ ฉันต้องการใครซักคน ที่จะมีเวลามานั่งอยู่ข้างๆฉัน คอยปลอบฉัน ว่าไม่เป็นไร และเป็นคนที่อยากให้ลูกของฉันเกิดมาบนโลก คนที่จะเข้าใจจริงๆ ว่าชีวิตน้อยๆที่จากไป มีความสำคัญมากเพียงไรสำหรับฉัน..
เพื่อนพาฉันไปหาจิตแพทย์ พาฉันไปทำบุญโลงศพที่วัดหัวลำโพง พาฉันไปไหว้พระสะเดาะเคราะห์ที่วัดมังกรกมลาวาส...
เพื่อนบอกฉันว่า ตราบใดที่ฉันยังมีหวัง พวกเราก็สามารถทำให้ลูกจ๋ากลับมาเกิดกับฉันใหม่ได้ ให้หมั่นทำบุญไปให้ลูก คอยอธิษฐานเสมอขอให้ลูกมีบุญมากพอ หรือฉันมีบุญร่วมกับลูกมากพอที่เราจะได้เกิดมาอุปถัมภ์กันอีก
ก่อนจากกัน เพื่อนกล่าวลา พร้อมคำมั่นสัญญา ว่าสงกรานต์นี้ ฉันไม่ต้องอยู่คนเดียวแน่นอน...
เพื่อนบอกว่า สมัยนี้อยากมีลูกอีกไม่ยากเลย ไม่ต้องพึ่งผู้ชายด้วย ถ้าเรามั่นใจว่าเลี้ยงคนเดียวได้จริงๆ เราก็ไปทำกิ๊ฟก็ได้ มีคัดเชื้อ เลือกเพศได้ด้วยนะ แล้วฉันก็อาจได้ลูกจ๋ากลับมาอีกครั้ง ขอให้ฉันสะสมเงินให้มากพอ เพื่อเลี้ยงลูกจ๋าให้สุขสบาย...
ฉันรู้ว่ามันเป็นฝันลมๆแล้งๆ แต่จะเป็นไรไป หากทำให้ฉัน สามารถลุกขึ้นมายืนได้อีกครั้ง
การสูญเสียลูกข้าวกล้อง และพ่อเก้าไป ทำให้ฉันอดทนยืนอยู่บนโลกแทบไม่ได้
อยากได้กำลังใจ แม้เพียงน้อยนิดก็ยังดี...
มีเพลงมาฝากกันค่ะ เป็นเพลงใหม่ของทาทา ยัง ที่ฉันชอบมากๆเลยค่ะ
และก่อนนอนคืนนี้ ฉันขอตั้งความหวังว่า พรุ่งนี้คงไม่ตื่นขึ้นมาร้องไห้อีก...
edit @ 6 Apr 2008 00:35:36 by ๑~* D-a-O *~๑
