วันนี้นั่งคิดถึงลูกจ๋าอีกแล้ว บางทีฉันก็สงสัยเหมือนกันว่าทำไมฉันถึงได้ผูกพันธ์กับลูกจ๋ามากมายขนาดนี้ ทั้งๆที่ลูกจ๋าเพิ่งมาอยู่กับฉันภายในเวลาเพียง 2 เดือนกับอีก 3 สัปดาห์เท่านั้น

ฉันรักลูกมากมาย ทั้งๆที่ยังไม่ได้สัมผัสด้วยซ้ำ และหากฉันได้คลอดเค้าออกมา ฉันคงยิ่งรักลูกจ๋ามากขึ้น

ฉันอยากไปอยู่กับลูกจริงๆ

ตอนนี้สภาพจิตใจฉันแย่มากๆ ฉันพยายามฆ่าตัวตายมาแล้วถึง 3 ครั้ง

ถึงแม้ใครๆมักปลอบว่าเมื่อถึงเวลาตาย คงได้ตายเอง ให้ใช้เวลาที่มีเหลืออยู่ทำความดีให้มากๆ

แต่ฉันไม่เหลือจิตใจที่อยากจะทำความดีเลย

ตั้งแต่เกิดมา ฉันไม่เคยคิดฆ่าสัตว์ ยุงฉันก็ไม่ตบ ไม่พูดโกหก ไม่ดื่มสุรา ไม่ลักขโมย ในบรรดาศีล 5 ทั้งหลาย ข้อเดียวที่ฉันเคยละเมิด ด้วยความผิดพลาดครั้งร้ายแรงในชีวิต คงเป็นข้อ 3 นั่นเอง

และหากสิ่งนั้น เป็นเวรกรรมถึงขั้นทำให้ชีวิตฉันยับเยินถึงขั้นนี้ ฉันคงไม่มีจิตใจที่จะอยากทำดีอีกแล้ว

คนบางคนประพฤติเลวร้ายมากมายกว่าฉัน ทำไมถึงไม่โดน หรือว่าเค้าโดน แต่ฉันไม่รู้

ทางออกของฉันตอนนี้

ถ้าไม่สามารถตายได้ ฉันคงต้องไปเข้าสมาคมบำบัดจิต หรือไปบวชเป็นชี

เวลาของฉันที่กรุงเทพฯตอนนี้เหลือน้อยแล้ว เพราะฉันกำลังจะหนีไปอยู่ที่อื่น

ฉันรู้ว่าการหนีไปไม่ใช่ทางแก้ปัญหา เพราะความทุกข์จะยังคงอยู่ในใจเราไม่ว่าเราจะไปที่ไหน หากเราไม่รู้จักปล่อยวางความทุกข์นั้นไป

แต่ว่าฉันก็ไม่สามารถทนอยู่ที่นี่ได้อีกแล้ว และฉันมีที่ใหม่ที่จะไปแล้ว

บางทีการหนีไปพักผ่อนจิตใจ อาจจะทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น

ฉันเขียนบันทึกนี้ เพื่อว่าหากวันนึง ฉันได้กลับมาอ่าน ฉันจะได้พบว่าฉันเคยผ่านวันเวลาเลวร้ายมาเพียงใด และฉันสามารถผ่านมันไปได้ เพื่อที่วันหน้าฉันจะได้เข้มแข็งขึ้น

ทุกคราวที่ลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่ฉันคิดได้คือ ลูกจ๋าไม่อยู่แล้ว ไม่อยู่แล้วจริงๆ

น้ำตามากมายไหลออกมา และไหลอยู่เป็นชั่วโมงๆ ไม่มีวันแห้งเหือดไป

ทุกครั้งที่นั่งอยู่เพียงลำพัง น้ำตาก็ไหลออกมาไม่หยุด ไม่ว่าอยู่ที่ไหน ถึงยืนปั้นหน้ายิ้ม แต่ตาเศร้าเหลือเกิน

ฉันไม่อยากให้ความทุกข์ยืนหยัดอยู่ข้างฉัน แต่ฉันก็ไม่สามารถทำได้

การสูญเสียสิ่งที่รักไป ช่างเจ็บปวดมากมายจริงๆ

edit @ 4 Apr 2008 22:54:40 by ๑~* D-a-O *~๑