วันนี้ เป็นวันที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาครั้งแรก และสำนึกได้ว่า ลูกไม่อยู่แล้ว ร้องไห้หนักๆมาตั้งแต่เมื่อคืน ตื่นขึ้นมาก็ยังร้องอยู่ ความจริงแล้วลูกเป็นความหวังทั้งหมดของฉัน ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ฉันก็ยังอยากเลี้ยงดูลูก
ลูกเป็นลูกของฉันนะ ถึงแม้ใครๆจะบอกว่าเค้าเป็นแค่ก้อนเลือด แต่เค้าก็คือลูกของฉัน ฉันอยากเห็นเค้าเติบโต อยากสัมผ้ส อยากกอด... แต่คนอย่างฉันคงไม่มีโอกาสนั้น ฉันคงไม่มีบุญพอที่จะได้เลี้ยงดูเค้า
คนรอบข้างพากันสบายใจ และบอกว่าดีแล้ว ที่ลูกไม่อยู่ซะได้ ฉันยังมีโอกาสที่จะได้เจอคนดีๆ และสร้างครอบครัวที่อบอุ่นได้ ด้วยอายุยังน้อยๆแค่นี้ ดีแล้วที่ลูกไม่ได้เกิดมา..
ไม่มีใครเข้าใจว่าฉันไม่ต้องการโอกาสนั้น ทำไมทุกคนถึงคิดว่าเรื่องโชคร้ายของฉันกลายเป็นเรื่องดีซะได้
ฉันเกลียดทุกคน เกลียดทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกนี้ เกลียดตัวเอง และไม่รู้ว่าฉันไปทำอะไรให้ใครถึงได้ต้องเจอเรื่องแบบนี้
ฉันขึ้นไปยืนบนชั้นดาดฟ้าที่สูงที่สุดของคอนโดแถวบ้าน และอธิษฐานขอให้ลูกมารับฉันไปอยู่ด้วย
ฉันอาจจะบ้าไปแล้ว แต่ไม่มีใครรู้ว่าฉันรู้สึกอย่างไร ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่ ตัวฉันที่มีแต่เปลือก เป็นเหมือนร่างไร้วิญญาณที่ยังมีแค่ลมหายใจ
อยากตายก็ตายไม่ได้ เพราะพ่อกับแม่ที่คอยดูอยู่ ทุกคนบังคับให้ฉันมีชีวิต และผ่านความปวดร้าวนี้ไป
ทุกคนบอกว่าเวลาจะช่วยทุกอย่าง แต่มันอีกนานแค่ไหนล่ะ หรือว่าตลอดชีวิตของฉัน
ฉันต้องเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นเด็กตัวเล็กๆหรือเปล่า หรือต้องเจ็บปวดทุกครั้งที่คิดว่าถ้าลูกยังอยู่คงมีอายุแค่นี้ แค่นั้น ตอนนี้ฉันไม่สามารถไปที่บ้านพี่สาวได้ ฉันไม่สามารถมองหลานๆได้ ฉันไม่อยากไปทำงาน ไม่อยากออกจากบ้าน ไม่อยากพบใครๆ มันเหมือนกับว่าที่โลกนี้ไม่มีที่ให้ฉันอยู่
รอเพียงเวลาหมดลมหายใจเท่านั้นเอง
ฉันไม่แข็งแรงพอที่จะเริ่มต้นใหม่ได้อีกครั้ง
edit @ 2 Apr 2008 09:17:33 by ๑~* D-a-O *~๑
