วันนี้ได้รับข่าวร้ายจากคุณพ่อ ว่าสมาชิกในครอบครัว (ใหญ่) ของเรา จากไปอีกคนหนึ่งแล้วนะ

พี่เต่า เป็นหลานชายของพ่อ หรือก็คือลูกพี่ลูกน้องของฉัน ความทรงจำเกี่ยวกับพี่เต่า (ไม่ได้เจอกันนานมากเลยนะคะ) คือพี่เต่ามักใส่แว่นดำอยู่เสมอ เท่านั้นเองจริงๆ

แต่ฉันก็รับรู้ว่า พี่เต่าเป็นคนดีมากๆ มักให้แต๊ะเอียฉันมากกว่าใครๆเสมอ (ไม่ได้เห็นแก่เงินน๊า...)

หลายๆท่านคงว่าฉันแย่ ที่จำพี่เต่าไม่ได้ แต่ก็โปรดให้อภัยเถอะค่ะ เพราะสมาชิกบ้านฉันมันเยอะจริงๆ

พวกเราเป็นครอบครัวคนจีนค่ะ คุณพ่อมีพี่น้องมากมายนับไม่ถ้วน จนนับญาติกันไม่ถูกทีเดียว ตอนนี้ฉันเองก็มีหลาน เหลน โหลน แล้วนะคะ

คำถามคือ พี่เต่าแข็งแรง อดทน แล้วทำไมจึงตายเร็ว

คำตอบก็คือ พี่เต่าจากไปเพราะอุบัติเหตุรถยนต์พลิกคว่ำค่ะ

เห็นมั๊ยคะ ชีวิตคนเรา ช่างไม่แน่นอน และจากไปอย่างรวดเร็วจริงๆ

เมื่อได้ฟังข่าว สิ่งแรกคือ ใจหาย และความรู้สึกต่อมา (ไม่น่าเชื่อเลยนะ) คืออิจฉาค่ะ

อิจฉาเค้าที่ได้ไปสบายซะแล้ว ไม่ต้องมานั่งทุกข์ทน วนเวียน อยู่กับการดำรงชีวิต รัก โลภ โกรธ หลง

อาจเป็นเพราะฉันในตอนนี้ ช่างไร้ความสุข จึงเกิดอาการอยากตายเป็นระยะๆ

แต่ความจริงฉันก็โชคดีนะคะ ที่เป็นโรคร้ายซะได้ เพราะถ้าไม่ยอมเข้าผ่าตัดซะอย่าง

ฉันก็คงได้ไปสบายเหมือนกันแหละค่ะ

หลายๆท่านที่เข้ามาอ่าน อย่าหดหู่ตามฉันเลยนะคะ (หรือบางท่าน อาจสะใจ ซึ่งฉันรู้ว่ามี)

เพราะฉันคิดว่า ทำใจยอมรับความตายได้ดีกว่าใครๆเลย

บางที พรุ่งนี้คงดีกว่าวันนี้ และบางทีโชคดีอาจจะเป็นของฉันบ้าง

บางที อาจจะมีความหวัง และบางที ฉันคงไม่อยากตาย

ในวันพรุ่ง......